Profilo di ★ G.G.'s spaceFotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
28/04/2007 Tag : ความลับ(รึเปล่า?) 5 ข้อดีจังที่สองสามวันมานี้อากาศไม่ร้อนเท่าที่ผ่านๆ มา เพราะฝนตกแต่ก็เพราะมันนี่แหละ
ทำให้ถึงกับเครียดเลยทีเดียว เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยเพราะ เมื่อคืนพายุเข้าฝนตกหนักมากเลยเหะ อยู่ดีๆ อะไรมาโดนกระจกห้องนอนไม่รู้ หน้าต่างร้าวเลย T-T ฝนมันก็เข้ามาล่ะซี่ มันสาดเข้ามาโดนเตียง แย่จริงๆ โดน Tag มาให้ทำกระทันหันมาก เล่นเอาซะไม่รู้จะเริ่มยังไงดีเลย เหะๆๆๆ
ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ นึก คิดว่าคงได้ประมาณนี้มั้ง อ่านแบบใจเย็นๆ อย่ามาด่าละกันน๊า 1. ในดวงตาของลูกแกะ คือชื่อของหนังสือการ์ตูนความยาวสองเล่มจบ ที่ไม่ว่าอ่านกี่รอบก็นั่งร้องไห้ทุกรอบ ตอนนั้นที่อ่านอายุแค่ 11 เอง เกือนสิบปีแล้วเหะ เรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนนึงที่รู้สึกว่าตัวเอง มีปัญหากับครอบครัว เธอเป็นลูกสาวคนโตเลยเหมือนต้องแบกภาระทุกอย่าง ทั้งชีวิตส่วนตัว การเรียน ความคาดหวังต่างๆ ตกอยู่ที่เธอ ไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่เคยได้รับความรักอย่างที่เด็ก ผู้หญิง ป. 6 ควรจะได้ ตอนที่อ่านน่ะ คิดมากๆ ว่าทำไมมันเหมือนตัวเองแบบนี้ ช่วงนั้นอะไรๆ ดูแย่ไปหมด พอมาเจอการ์ตูนเรื่องนี้เลยเหมือนมีเพื่อนไปเลย นางเอกเหมือนจีซะเหลือเกิน อายุเท่ากัน คิดอะไรเหมือนๆ กัน การกระทำทุกอย่างก็เหมือนกัน เหมือนคนเขียนเขียนขึ้นจากชีวิตเรายังไงอย่างนั้น ทุกวันนี้ก็หยิบมาอ่านเรื่อยๆ กำลังคิดว่าอยากจะเดินไปในทางที่สวยงามแบบตอนจบของเรื่องด้วยเหมือนกัน 2. โลลิค่อน ไม่ว่าจะมีศัพท์อะไรเพิ่มขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่มีคำจำกัดความไหนเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว จีชอบเด็ก แต่ในความหมายที่ว่าชอบอ่านพวกการ์ตูนวายรักเด็กนะ ไม่ได้มีความเป็นนางสาวไทยขนาดรักเด็ก จริงๆ ได้ ไม่ถึงกับไม่ชอบ ถ้าแบบนั้นจะทำตัวไม่ถูก เล่นด้วยไม่ถูกมากกว่า ความรักเด็กเริ่มจากการ ที่ชอบอ่านการ์ตูนที่เคะเด็กมากๆ อย่างหนังสือ D-Pri นี่เป็นที่สุดเลย เมะอาจจะอายุ 28 เคะอายุ 12 นี่คือของโปรด เด็กสุดที่เคยอ่านคือเมะอายุตั้งกะสามสิบแล้ว แต่เคะยังอยู่อนุบาลอยู่เลย ฮ่าๆ มันคงเป็นทางเลือกที่ส่วนตัวให้การยอมรับ มากกว่าที่จะอ่านพวกโอจิค่อน หรือพวกโอตาคุทั้งหลาย กรั๊กๆ อันที่จริงอาจจะไม่ได้ชอบอะไรมากไปกว่าคู่อายุปกติ เพียงแต่ถ้าคิดถึงว่าชอบเป็นพิเศษ ก็คงเป็นประมาณนี้ล่ะ 3. Love Scene สารภาพแบบแอบอายหน่อยๆ เป็นคนชอบอ่านฉาก ฉากในทีนี้หมายถึงฉากรัก ทั้งหวานแหววระดับ A ดูดดื่มแบบระดับ B และถึงขั้นเกินเลยไปไกลในระดับ C แต่ไม่ได้หมายความว่าที่ชอบอ่านเพราะหื่นแต่อย่างใด แต่เพราะมันเป็นฉากที่แสดงถึงความรักมากกว่า คงไม่มีใครที่ปฎิเสธว่าต้องการความรัก จีเองก็เหมือนกัน จียังไม่มีความรักในรูปแบบนั้น จินตนาการเองก็ไม่ออก เลยชอบมากๆ เวลาอ่านฉาก มันจะรู้สึกอิน ไปกับมันยังไงไม่รู้ ท่าประจำเวลาอ่านคือนอนอ่านแล้วซุกหน้ากับหมอน แบบเขินแทนเคะเต็มที่ ถึงแม้จะบอกว่าชอบอ่าน แต่ก็จะอ่านเฉพาะเพียงแค่ช่วงเริ่ม ประมาณเรท R ถ้าเข้าขั้นเรท X แล้วจะข้ามๆ ไป อ่านเฉพาะคำพูดแทน จะไม่ค่อยชอบอ่านฉากที่เน้นแต่ท่วงท่าลีลา แต่จะนิยมฉากที่เน้นอารมณ์มากกว่า มันเป็นการแสดงความรักที่ชัดที่สุด รับรู้ได้ดีที่สุดนี่หน่า 4. ไขว่คว้า บางคนอาจจะกลัวที่มืด กลัวที่แคบ กลัวความสูง แต่สำหรับจี จีกลัวสิ่งที่ไม่อาจไขว่คว้ามาได้ อาจจะสงสัยว่าทุกคนคงกลัวกันทั้งนั้น แต่เวลาจีคิดถึงบางอย่างที่เป็นไปไม่ได้ ในหัวจะจินตนาการถึง ภาพตัวเองที่ยื่นมือไขว่คว้าไปที่สิ่งนั้น และเอื้อมเท่าไหร่มันก็ไม่ถึงซักที มันทำให้เครียด หายใจไม่ออก ความกังวลมันโถมเข้ามา และหลายครั้งที่นั่งร้องไห้ซะเฉยๆ เพราะความคิดแบบนี้ เมื่อปีก่อนช่วงแรกหลังจากที่ อาม่าเสียได้ใหม่ๆ จีนอนร้องไห้ทุกคืน ไม่ได้ร้องในความรู้สึกที่ว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว หรือความเป็นนามธรรม จีจะคิดถึงรูปธรรม แนวว่าจะคิดเพียงว่าตอนนี้ต่อให้อยากได้ยินเสียง จับต้องก็ไม่มีทาง พอคิดแบบนั้นภาพตัวเอง ที่ไขว่คว้ามันลอยมาทำให้รู้สึกแย่ นอนร้องไห้สะอื้นอยู่คนเดียว และมันเป็นผลต่อเนื่องมาถึงเรื่องอื่นๆ อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ความฝัน ความหวัง ความทรงจำ สถานที่ สิ่งของ เหตุการณ์ที่ผ่านเลยไป ทุกวันนี้เวลาอยู่คนเดียวก็เป็น สำหรับจีสิ่งที่เกินเอื้อมมันน่ากลัวมากกว่าแค่การเสียดายหรือเสียใจ 5. คาดหวังกับความรัก เคยมีคนทัก เขาไม่เป็นหมอดู ไม่ได้เป็นจิตแพทย์ อาจจะแค่เป็นคนที่เข้าใจสังเกตุท่าทางของคน เขาพูดว่า "จีเป็นคนที่ขาดความรักไม่ได้" ตอนนั้นเฉยๆ เพราะทุกคนก็ต้องการ แต่ตอนนี้เริ่มคิดว่าเราอาจจะ ต้องการมากกว่าคนอื่นอีกก็ได้ ภายนอกที่เหมือนไม่เรียกร้อง และไม่อยู่ในฐานะที่จะทำตัวงอแงเรียกร้อง เลยเหมือนเป็นจุดเล็กๆ ที่มันยังคั่งค้างในใจ ต้องหาใครซักคนที่มาเติมในส่วนที่ขาดและอยากเป็นคนที่ถูกรัก เพราะฉะนั้นจึงค่อนข้างเชื่อใน Soulmate ไม่ถึงกับตามหาแต่ก็รอคอย และคิดว่าซักวันคงได้พบ และเพราะคาดหวังกับสิ่งเหล่านี้ เลยมักจะมองผู้ชายที่อายุมากกว่า ทำให้ดูเหมือนว่านิยมเด็ก และชอบคนแก่ แต่เพราะคนที่มีอายุมากกว่ามีบุคลิกที่สามารถดูแลและปกป้องเราได้ นอกจากความรักแล้วจียังต้องการการปกป้อง ความปลอดภัยด้วย และที่สำคัญเวลามีคนเล่าว่าเบื่อที่มีคนตามเฝ้า ตามกันท่า หึงหวง จีจะรู้สึกว่าถ้าเป็นจีคงรู้สึกดีแน่ๆ เพราะจีรักที่จะถูกผูกมัด ในทางกลับกันเขาต้องเป็นเช่นนั้นให้จีได้ด้วย จบ Tag ฮ่าๆๆ คิดนานว่าจะใส่อะไรดี ค่อยๆ คลานทีละข้อๆ
พอทำเรื่องนี้เสร็จแล้วติดลม พรุ่งนี้จะขอ Tag คนอื่นๆ บ้าง ในหัวข้อการ Tag เปิดกระเป๋า เคยเห็นเขาเล่นกันที่ Pantip คล้ายๆ การรีวิวของในกระเป๋าเรา ณ ปัจจุบัน ว่ามีอะไรบ้าง โดยถ่ายรูปและอธิบาย น่าสนุกจัง จะทำบ้างน๊า อิอิ รอทำกันด้วยล่ะ 24/04/2007 Music VDOเนื่องจากเป็นเด็กมีจินตนาการ เกิดมาเลยชอบนั่งคิด MV บ่อยครั้ง
ไล่ตั้งแต่นั่งงอนให้คุณคีตามมาง้อ ไปจนถึงพี่มาร์คมาสารภาพรักก็เคยจิ้นมาแล้ว แต่ตอนนี้ภาพ MV สะท้านโลกันต์ในหัวมันดูโล่งๆ ชอบกล แต่กลับมี MV ม้ามืดแซงทางโค้งมาแทน "หญิงสาวผมยาวในชุดนอนกระโปรงยืนอยู่บนชั้นบนสุดของตึก
เธอหันมองคนรู้จักที่ถูกตำรวจกันไว้ทางด้านหลังด้วยรอยยิ้มจริงใจ เป็นครั้งสุดท้ายและเธอคนนั้น.. ก็ทิ้งตัวลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า" ฉากต่อมาเป็นเหตุการณ์หลังจากนั้นไม่นาน
"ฉากบุคคลในครอบครัวเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของเธอ
ปากก็พร่ำแต่จะแก้ตัวกับสิ่งที่เคยทำไม่ดีไว้กับหญิงสาว.. แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว" เฮ้อ ทำไมช่างเป็น MV ที่สุดยอดแบบนี้น๊า~
15/04/2007 อากาศหายใจคุณเคยรู้สึกหายใจไม่ออกบ้างรึเปล่า?
ฉันเคยนะ ตอนนั้นมันเพราะเหนื่อยมากๆ เพราะคนอยู่กันมากๆ หรือเพราะอะไรก็แล้วแต่ ฉันคิดว่ามันมีเหตุให้สมควรเป็น ฉันเพียงแค่นั่งพักครู่หนึ่ง ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันจะกลับเป็นปกติ แต่ตอนนี้..ที่ฉันนั่งเฉยๆ บนเตียงนอนที่แสนสบาย ..ฉันกลับรู้สึกหายใจไม่ออก..
หลายครั้งที่ต้องสูดหายใจอย่างตระกุมตระกาม เหมือนว่าหากช้าเพียงนิด ฉันคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ฉันเป็นทุกครั้งที่คิดถึงสิ่งที่ฉันทำหลุดลอยไป หรือฉันไม่เคยได้มันมาเลยในชีวิต ฉันคิดว่าฉันหายแล้ว นานมากแล้วที่ไม่เคยเป็นแบบนี้ อาจเป็นเพราะฉันพยายามทำตัวให้คุ้นเคยกับมัน หลายสิ่งหลายอย่างฉันคิดว่าฉันสามารถควบคุมได้ แต่เปล่า.. ฉันเพียงแค่กำลังหลอกตัวเอง ฉันเหมือนคนเข้มแข็ง ฉันเหมือนคนที่สามารถเป็นที่พึ่งพาได้ของทุกคน ฉันเหมือนคนที่ไร้ทุกข์ แต่ก็เปล่า.. ฉันเพียงแค่กำลังหลอกตัวเอง
ฉันชินกับมัน จนเหมือนลืมไปแล้วว่าจิตใจของฉัน มันจมดิ่งลงลึกเกินกว่าที่ใครจะหยั่งได้ ฉันต้องเข้มแข็ง ฉันต้องร่าเริง ฉันต้องเหมือนคนที่มีความสุขล้นเหลือ แต่ใครจะรู้บ้าง.. ว่าในก้นบึ้งที่หยั่งยากนั้น แอบซ่อนอะไรอยู่ภายใน ฉันไม่ได้เข้มแข็ง ฉันเป็นเพียงคนอ่อนแอ ฉันต้องการความรัก และโหยหาความห่วงใย ฉันอยากจะร้องตะโกน บอกให้ทุกๆ คนได้รู้ ฉันหวังจะให้ใครๆ เข้าใจ แต่ฉันรู้..หากฉันทำแบบนั้น ฉันจะไม่เหลือค่าอะไรอีกเลย
ฉันที่ไม่สามรถเป็นที่พึ่งของใครได้ ฉันที่อ่อนแอ ฉันที่เรียกร้องหาแต่คนข้างกาย
ฉันจะเหลือค่าอะไร ให้ใครเขาจดจำ ฉันจะเหลือค่าอะไร ให้ใครเขาสนใจ ฉันเก็บทุกอย่างไว้ภายใน ส่วนที่ลึกที่สุด ปิดมันไว้ และหวังจะไม่ให้ผู้ใดได้พบ แม้แต่ตัวฉันเอง..ส่วนที่ดำมืด มันสมควรอยู่ในที่ๆ เงียบงันนั้นไปตลอดกาล ..ฉันกำลังรู้สึกหายใจไม่ออก.. ทุกๆ อย่างกำลังเอ่อล้น มันมากเกินไปแล้ว กับสิ่งที่ฉันพยายามเก็บซ่อนไว้ พื้นที่มันเหลือน้อยเต็มที หันไปทางไหน ฉันเจอแต่สิ่งที่เคยฝังมันไว้ ลอยวนอยู่ตรงหน้า ฉันกรีดร้องลั่น ฉันจิกทึ้งตัวเองเหมือนคนคลั่ง ฉันวิ่งอย่างไร้จุดหมาย
ฉันที่อยู่ภายในกลายเป็นคนสิ้นสติ หากแต่ภายนอกฉันนั้นกลับนิ่งงัน.. ฉันลืมไปแล้ว ว่าคนที่กรีดร้อง จะต้องร้องด้วยเสียงแบบไหน ฉันลืมไปแล้ว ว่าจะหยุดมือเหยียดเกร็งนั้นได้อย่างไร ฉันลืมไปแล้ว ว่าฉันต้องวิ่งไปยังทิศทางใด ..ฉันกำลังรู้สึกหายใจไม่ออก.. --อีกครั้ง--
มือฉันปะป่ายไปในความมืดที่ว่างเปล่า เพียงอยากจะฉุดรั้งสิ่งหนึ่งสิ่งใดไว้กับตัว หยาดน้ำเย็นชืดไหลออกจากดวงตา ฉันได้แต่สะอื้นฮั่กกับความอ้างว้าง โลหะอันแหลมคมค่อยๆ จรดลงบนผิวเนื้อ ฉันหวังเพียงมันจะช่วยฉันได้ ช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากความทรมาน ช่วยฉันจากความโหดร้ายทารุณนี้ .
.
.
ก่อนที่ฉันจะจางหายไป ก่อนที่ลมหายใจจะหมดลง ฉันปาสิ่งที่อยู่ในมือนั้นทิ้ง
ฉันไม่มีความกล้าพอ
ฉันไม่กล้าพอแม้แต่จะปลดปล่อยตัวเอง ฉันหวาดกับหนทางที่เดินอยู่
และฉันก็กลัวกับเส้นทางในภาคหน้า ..ไม่ว่าที่ไหนๆ มันก็ไม่มีที่สำหรับฉัน ฉันนอนนิ่งๆ ตามเดิม มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ ปล่อยให้ทุกสิ่งอย่างที่อยู่ภายในสงบลง และรอคอยด้วยความหวังที่ริบหรี่ ถึงใครคนหนึ่งที่จะช่วยฉันได้ เมื่อดวงตะวันทอแสง ความร้อนแรงจะช่วยฉันให้คลายความเจ็บ แสงที่เจิดจ้า จะช่วยให้ความดำมืดนั้นล่าถอย ฉันจะกลับเป็นคนที่เข้มแข็งดังเดิม ค่ำคืนที่โหดร้ายจะถูกพัดหายไป ราวกับเป็นเพียงความทรงจำบนผืนทราย ลืมเลือนมัน ราวกับเป็นเพียงฝันร้ายเมื่อใกล้รุ่งสาง แม้กระนั้น..ฉันยังคงรู้สึกหายใจไม่ออก.. ในความพร่ามัวนั้น ฉันกำลังรอคอย.. อากาศหายใจ |
|
|
