 | | |
| | |
|
Spaces home  G.'s spacePhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
伝えられたらいいな。
|
G.'s spaceWalk alone, day by day for so long, lonely and becoming disheartend, lonely and becoming disheartend. Waiting for..that person sent to me from the heavens.
7/11/2007 Hesitate..คืนที่อากาศเย็นสบายนี้ แต่สำหรับฉัน มันเป็นอะไรที่อัดอั้นจนนอนไม่หลับเลยล่ะ..
ถ้าถามว่าเพราะอะไร อาจจะเป็นเพราะความลับ ที่บังเอิญไปรู้มาก็ได้มั้ง สิ่งที่บอกใครไม่ได้ เล่าให้ใครฟังไม่ได้ ปรึกษากับใครไม่ได้
ไม่อาจรู้ถึงจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด จะดีใจก็ไม่ได้เต็มที่ จะผิดหวังก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น มันประหลาดเกินไปจนข่มตาให้หลับไม่ได้แล้ว สองวันมาแล้วที่คิดแต่เรื่องนี้แทบจะตลอดเวลา เอาแต่หยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาดู
พร้อมจินตนาการไปต่างๆ นานาถึงสิ่งที่ได้รับรู้มา จนถึงตอนนี้ฉันยังเฝ้าย้ำกับตัวเองว่านี่คือเรื่องจริงใช่มั๊ย?
ตอนที่ฉันรู้ คำว่า "ทุกอย่างมันว่างเปล่า" คืออะไร ฉันเพิ่งได้รู้ในขณะนั้นเอง
ฉันทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กดโทรศัพท์เบอร์เดิม เมื่ออีกฝ่ายรับสาย ฉันรีบพูดอย่างร้อนรน แล้วเราก็ได้แต่ปล่อยสายให้เงียบค้างอยู่แบบนั้น ไม่มีใครพูดอะไรได้ ทุกอย่างมันอัดแน่นอยู่เต็มหัวใจ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเรารู้สึกยังไงบ้าง ความเป็นจริง และความเป็นเหตุเป็นผลตีกันจนยุ่งไปหมด
หันหน้าไปทางไหน ก็ไม่อาจบอกได้ว่าทางไหนคือสิ่งที่ดีที่สุด ฉันทั้งหัวเราะและเศร้าซึมสลับไปมาอย่างคนจนหนทางจะหาคำตอบที่ดีที่สุด จนที่สุดฉันนั่งร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น แม้มันไม่ได้เกี่ยวกับฉันโดยตรง
แม้ใครจะคิดว่ามันเป็นสิ่งดีหรือไม่ ฉันคิดออกเพียงว่ามันเจ็บเหลือเกิน ฉันกลัวที่จะยอมรับและเชื่อถือมัน เพราะฉันไม่อาจปักใจกับทางไหนได้เลยจริงๆ
จนถึงตอนนี้ฉันได้แต่ค้นหาคำตอบให้กับคำถามที่ตัวฉันเองเป็นคนตั้งขึ้น
แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็หวังให้ทุกๆ อย่างมีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดที่สวยงาม ขอให้ทุกๆ สิ่งจงเป็นนิรันดร์ ขอให้มีแต่ความสุข ฉันขอโทษที่ไม่เคยรู้ถึงมันมาก่อนเลย หวังว่ามันคงไม่สายเกินไปใช่มั๊ย?
7/4/2007 20070704 Akanishi Jin's Dayไม่ได้อัพสเปซมานานแสนนาน จะครบเดือนได้แล้ว วันนี้ขออัพนะค๊า
เนื่องในโอกาสวันพิเศษ จะไม่อัพก็น่าเกลียดเกินและ นั่งนับถอยหลังตั้งแต่เมื่อคืน พอสี่ทุ่มที่ไทยปุ๊บ
กระโดดตัวลอย~ เข้าวันเกิดจนที่นู่นแล้วค่า~~ อ๋า..เป็นวันชาติอเมริกาด้วย (ข่าวว่าวันเกิดแก๊ก กับน้องแมวมัตสึดะด้วย) จริงๆ อัพคราวนี้ไม่มีอะไรมาก แค่อยากอวยพรจินแค่นั้นเอง
แหม แต่คงมีคงยินดีกับปีที่ 23 ของจินเยอะแล้วล่ะเนอะ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า รู้จักจินมานานแล้ว คือไงดีล่ะ ได้ยินชื่อ เคยเห็นหน้า เคยดูรายการ
แต่อารมณ์ไม่สนใจ ภักดีกับลูน่า ซีอย่างเดียวเลยทำให้ไม่ได้มองอย่างอื่นเลย บวกกับคิดว่า ยังไงก็สู้ลูน่าไม่ได้หรอกน่า แค่เต้นเป็น ร้องก็ไม่ได้เพราะมากมายอะไร ติดดูถูกหน่อยๆ แต่นั่นแหละ เพราะเราไม่ได้สนใจนี่หน่า พอเริ่มมาสนใจจริงๆ เอาตอนที่ Real Face ออก เห็น mv ครั้งแรกตอนวีเจมาเปิดใน PSP ให้ดู ก็ชอบน๊า โอเคเลยล่ะ เลยค่อยๆ สนใจตั้งแต่นั้น เลยรู้ว่าอะไรๆ มันก็ม่ใช่อย่างที่เราคิดหรอกน่า อาจจะเพราะโตขึ้นด้วยก็ได้ ความคิดเลยเปลี่ยนไป
ใครบอกว่าเด็กจูเนียร์ไม่มีความสามารถ แค่หล่อ ร้องได้ เต้นได้ ไม่เพราะ ไม่เก่งก็ขายออกล่ะ จริงๆ มันมากกว่านั้นจริงๆ พอมองอีกมุม จะให้เจหงิโนะมาทำแบบจินเมะ ก็คงไม่ได้เหมือนกัน มันคงอยู่ที่ความถนัดของแต่ละคนด้วย เริ่มเปิดใจ และเริ่มคิดว่าสุดยอดจัง ที่เขามาถึงจุดนี้ได้ มันไม่ง่ายเหมือนที่คิดเลยจริงๆ นั่นล่ะ จากจุดเริ่มต้นนั้นจนถึงวันนี้ แม้เวลาจะผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ แต่ความเป็นจินส่งผลต่อชีวิตมากจริงๆ
(เอิ่ม..เรื่องอะไรรบกวนอย่าถาม มันน่าอายเกินกว่าจะลงในสเปซที่คนเริ่มแวะเวียนได้ อยากรู้ให้ถามไอ้อิ๋ว ไม่ก็วีเจเอา(เอ๋..วีเจจะจำได้เปาหว่า?)) ตอนนี้เวลาใครถามแอบรักใครอยู่ พูดได้เต็มปากเลยว่า "จินค่า" ฮี่ๆ
จีชื่นชมคุณนะอาคานิชิซัง เหมือนจะเห็นแก่ตัวแต่ก็อยากมองดูคุณต่อไปเรื่อยๆ
ยังไงก็ขอให้มีความสุขมากๆ กับวันเกิดในปีนี้ อายุมากขึ้นอีกปีก็อยากให้ความสุขที่มี มันมากขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน คิดหวังอะไรไว้ก็ขอให้ได้ตามที่หวังทุกอย่าง (หวังเมะให้ได้เมะ หวังจี ไม่ต้องหวังค่ะ ได้ไปเรยแน่นอน!) สุขภาพร่างกายแข็งแรง แบบนี้กำลังหล่อเทพ แต่ถึงอวบกว่านี้ก็รับได้ค่า (อาจมีแซวถี่หน่อย) ขอให้ผ่านปัญหาต่างๆ ไปได้ รักเมะ(และจี)ไปนานๆ ต่ออีกหน่อย ขอให้ ทำหน้ามู่น้อยลง ยิ้มให้มากขึ้นกว่าเดิม พูดให้มากๆ หน่อย กลับมาจากเมกาเหมือนลืม
ว่าภาษาญี่ปุ่นพูดยังไง พูดน้อยซะเหลือเกิน ได้ยินเสียงทีแทบร้องไห้เรย หล่อแบบนี้ดีแล้ว แต่ขอให้หล่ออีกก็ได้ ขอให้สนใจเมะบ้าง เรื่องอะไรอภัยให้กันได้ก็อภัยให้กัน ถึงไม่รักกันปานจะกลืนตามที่หวัง(เศร้า) แต่ยังไงความเป็นเพื่อนก็น่าจะทำให้จินและเมะพยายามเข้าใจกันบ้างน๊า (เมะเองก็อย่าไปยั่วโมโหจินให้มากนักดิ) ขอให้จินสนใจเพื่อนๆ ในวงบ้าง อย่าเอาแต่เที่ยวเล่นกับมะพีแล้วก็ชรตย. เลิกมีข่าวกับสาวๆ ซะทีอ่านทีไร มันทำจีปวดกระเพาะอ่ะ ท้ายสุด เข้าใจว่าวันเกิดแต่กลัวจริงอาคานิชิซัง ว่าคุณจะไปเมาอยู่แถวไหนให้เป็นเรื่อง ขึ้นมา อย่าเมาให้มากนักน๊า ถ้าอยากเมาให้เมาได้แค่ที่ห้องหนุ่มอีกห้าคนของคัตตุน กับเมา(รัก)กับเมะเท่านั้น ชวนเมะไปฉลองด้วยล่า อย่าปล่อยเมะให้เหี่ยวคนเดียวดี้ (เอิ่ม...สองย่อหน้านี้เหมือนบ่นมากกว่าอวยพร) นั่นล่ะๆ จีไม่มีของขวัญจะให้หรอก อีกอย่างจินมีเงินมากพอที่จะซื้อของทุกอย่างที่จีไม่มีปัญญาซื้อได้หมดแหละ
และจินก็คงไม่สนใจกับของของใครที่ไม่รู้จักคนนี้ด้วย แต่จีก็อยากให้รู้ว่าของขวัญที่จีจะให้มันคือคำสัญญา
ที่ว่าจะรัก รอ ต้อนรับ เข้าใจ จินตลอดไป (รวมถึงเมะและหนุ่มๆด้วย) ไม่ว่านานแค่ไหนก็เป็นกำลังใจให้น๊า Happy Birthday's Akanishi Jin
ดูแลตัวเองด้วยน๊า จุ๊ฟ~ 6/6/2007 Happy Birthday to meHappy Birthday To You .. Happy Birthday To You
Happy Birthday .. Happy Birthday .. Happy Birthday To You .. เหะๆ ไม่มีใครร้องให้ ร้องเองก็ได้ อิอิ
วันนี้เป็น SP เลยตั้งใจจะนั่งอัพสเปซที่ใส่อะไรแปลกๆ ไปด้วยง่ะ เมื่อคืนคนที่ HBD คนแรกคือหลาม มาแฮ๊บตั้งกะสี่ทุ่ม
พอดีที่นู่นมันเที่ยงคืนแล้วน่ะ แหม จำได้ด้วย จุ๊ฟๆ ต่อมาคือวีเจส่ง sms มา (เหมือนรู้ว่าเพิ่งเปิดมือถือ)
เลยโทรกลับซักหน่อย -- --''' จริงๆ คือยิงไปต่างหากล่ะ คนต่อมาคือไฉไล แต่ดันมาเห็นตอนเช้าเหะ ไม่รู้ว่ามีข้อความเข้ามาเลย เหะๆ
ต่อมาคือไอ้น้องแก๊ป ส่งมาเมื่อเช้า ไอ้เราก็ว่าเบอร์ใครวะ ยาวๆ แปลกๆ
ที่แท้ส่งมาจากที่ Aus นั่นเอง แอบมวงของขวัญไปเล็กน้อย เนื่องจาก มันทำงานพิเศษได้เงินเดือนนึงครึ่งแสน -- --' เลยขอทวงหน่อย แล้วก็ตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะตื่นเช้าไปทำบุญ แต่เอาเข้าจริง
แม้ Yorokobi no uta จะดังหลายรอบจีก็ยังไม่มีท่าทีตื่นอยู่ดี จนแม่ตะโกนเรียก ให้เวลาห้านาทีไปแต่งตัวไปวัด (ซึ่งเอาเข้าจริง แค่ 30 วิให้หลังก็เรียกแล้ว จีเลยใช้วิชา(มาร) ไม่อาบน้ำ ล้างแต่หน้า ผมไม่หวี วิ่งไปภายในสองนาที) กลับมาถึงบ้านขอนอนต่ออีกหน่อยเถอะง่วงเกินไปแล้ว
มาตื่นอีกทีตอนวีเจโทรมากินซาลาเปาไส้หมูยั่วอยู่ (ขอโทษ ไม่ชอบกินซาลาเปา ยั่วไม่ขึ้นหรอก~) บอกให้มารอที่หน้าบ้าน จะไปหา อะแหม~ คิดถึงอ่ะดี้ แล้วนั่นล่ะ วีเจเอาของขวัญของตัวเองและไฉมาให้
น่ารักมากๆ เลย T-T,, น้องชินนามอลของวีเจ กับน้องคุโรมิของไฉไล รู้กันได้ไงเนี่ยว่าของซาลิโอ ชอบตัวพวกนี้ที่สุดเลย -- --,, (โดยเฉพาะน้องคุโรมิ ไม่เคยบอกใครเลยนะเนี่ยว่าชอบ) รูปกล่องของขวัญ สวยได้ใจมากเรย เอาไว้ใส่ของ อิอิ
ของด้านใน
แต่เออ โทษทีนะ -- --'' พอดีว่าเอาผ้าออกมาแล้วเก็บไม่เป็นอ่ะ พับไงวะ?
คลี่โชว์ น่ารักมากๆ >////<
จุ๊ฟๆ แต้งกิ้วทุกคนมากๆ เลยน๊า
ต่อมาเฮอะ อยากทำมานานแล้ว แต่ขี้กียจอ่ะ วันนี้มีแรงทำแล้ว
มาดูซิว่า หน้าตาจีเปลี่ยนไปมากมายขนาดไหนกันหนา? รูปพวกนี้ใช้กล้องถ่ายเอา ไม่ได้เอารูปไปสแกน เพราะงั้นคงไม่ชัดเท่าไหร่
แต่คงพอเห้นบ้างละน๊า พยายามถ่ายที่สุดแล้วอ่า T-T
นี่คือรูปแรกในชีวิต เมื่อ 21 ปีก่อน (ก่อนไฉเกิดอีกเหะ) แอบคิดว่าทำไมหน้าตาช่าง -- --'''
อันนี้ก็วันแรกเหมือนกัน ใครถ่ายไม่รู้เหะ แม่อุ้มเป็นครั้งแรก จีเองหน้าตาก็เริ่มกลับเป็นคน
ไม่เป็นเอเลี่ยนเหมือนรูปแรก -- --,,
แม่ : "เหะๆ หน้าตาพอใช้ได้นะลูก~"
จีเบบี๋ : แบะๆ (ตอนนั้นจะมีเสียงนอกจากเสียงร้องบ้างปะ?)
ต่อไปไม่เรียงแล้ว เพราะไม่รู้ว่าอันไหนก่อนอันไหนหลังง่ะ
อันนี้ถ่ายรูปแรก เลยเผลอ ลืมปิดแฟลชเหะ!
เริ่มคลานได้แล้ว รุปนี้เป็นนรูปที่เอาไปทำเป็นรูปใหญ่โชว์ไว้ที่บ้านด้วย
ทำไมหัวเถิกงั้นอ่ะ -- --'' แอบอาย
สงสัยจริงๆ นะเนี่ยว่าทำไมแต่ละรูปหน้าตาไม่เหมือนกันง่ะ?
หรือหน้าเราเปลี่ยนตามสภาพความกดอากาศหว่า??
ภาพนี้เรียงไม่ถูก เด็กกว่าภาพบนอีกมั้ง
ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นเล่นเป็นนักมวยสาว -- --''
ทาแป้งขาวจั๊ว ใส่ที่คาดหัว ยิงฟันขู่คู่ต่อสู้ พร้อม(ฟาด)ฟันทุกสถานการณ์
ยังคงคาดหัวไม่เลิก ท่าทางแบบนั้น ถ้าไม่เห็นของกิน ต้องเห็นผู้ชายแน่นอน
ยืนยันโดยเพื่อนๆ ในปัจจุบัน
มายเฟรนด์ : "สิ่งที่ทำให้แกอินเทอเรสได้ มีแค่สองอย่างนี้แหละ"
จี : "ขอบคุณ..." -- --'''' ไอ้เวง..
เริ่มรู้เรื่องแล้วมั้ง ตอนนั้นตั้งใจว่าจะปีนเตียงหนี ซึ่งเป็นภาคปฎิบัติขั้นแรกของการปีน
หน้าต่างและรั้วหนีออกจากบ้าน ฝึกตั้งแต่เด็กๆ จะได้เชี่ยวชาญ..
จีเบบี๋ : "แห่ๆ พี่จิน จีมาแย้ววว"
รุปอวดเรียวขาวงามๆ (จริงๆ จะเรียกท่อนขาก็น่ากลัวไป -- --'' )
จีเบบี๋ : "อ๋ายย พี่จินหล่อจางงงงงงง(เว้ย)"
ตั้งใจดำรงตนเป็นนางเอกหนังไทย กะว่านั่งตรงนั้นคนรวยต้องเก็บตรูไปเลี้ยงแน่นอน
แต่ข่าวว่าด้วยแรงหื่น จีเบบี๋เลยยังอยู่ที่เดิม -- --'
หน้าตอนหึงส์(เติม s ด้วย) พี่จิน ถือกระเป๋าอะไรซักอย่างเตรียมปาเต็มที่
น้ำลายยืดเลยทีเดียว (หึงส์หรือเป็นอะไรกันแน่เนี่ย)
จีเบบี๋ : "เห้ย! เห็นนะเมิง เดี๋ยวงับๆ"
อันนี้โตมาหน่อยแล้ว ไปเที่ยวที่ไหนนะ? ยังถือขวดนมอยู่เลย ฮ่าๆๆ
ชะเง้อรอหนุ่มๆ มาจีบ
ตอนนั้นยังไม่มีเพลง Pinky By Akanishisan แต่สงสัยซ้อมไว้ก่อน
เหมือนรู้ว่าอีกเกือบยี่สิบปีข้างหน้าต้องได้ใช้แน่นอน แอบแรดด้วยการใส่หมวก
เพิ่มอ๊อพชั่นซะด้วย ฮี่ๆ
จีเบบี๋ : "ซ้อมค่ะซ้อม จริงๆ ถ้ามีเสา จะเข้าเค้ามากเรย"
รูปนี้แอบมีอาม่าติดมาด้วย พูดแล้วคิดถึงจังแหะ รูปเซตนี้มีเยอะเลยล่ะ เด็กภาพนี้ดูแล้วขำดี อิอิ
จ้องลิงทั้งย่าหลานเรย
อาม่า : "ลิงไม่ได้ลูก ไม่ได้ๆ ต้องหมู(จิน)กะเต่า(เมะ)เท่านั้น"
จีเบบี๋ : "แอ้ะ แอ้ะ.."
จีเบบี๋ : ..เป่า กินได้เป่าต่างหาก..
-- --''''
เอาล่ะ คงหมดแล้วมั้ง ยังไงก่อนเป่าเค้กต้องขอพรใช่ปะ
งั้นขอให้ปีนี้เป็นอีกปีนึงที่ดียิ่งๆ ขึ้นไป แล้วก็ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จด้วยเถอะ!
    จ๊วบ ~
 5/18/2007 u never walk alone ne!
ไม่รู้เป็นอะไร รู้แต่ว่าอยากอัพจัง คงเพราะมีเรื่องที่อยากระบายมั้ง? พอพิมพ์ไป หลามตอบกลับมาด้วยว่า "Thank you ja T-T"
วันนั้นคุยกับหลามไปเรื่อยเปื่อยตามประสา เพราะปกติไม่ค่อยได้ทักมาก หลามเป็นเดือดเป็นร้อนเต็มที่ เอาแต่พิมพ์ว่า "กิฟท์ไม่ได้อยู่คนเดียวน๊า ยังมีเราน๊าๆๆ"
เพราะฉะนั้นตอนนี้ที่เพื่อนคนนี้มีปัญหา ซึ่งไม่รู้ว่าน้อยใหญ่เพียงใด "ทางนี้ยังมีคนอีกมากมายที่รอและคิดถึงเธออยู่
ปล. ใครช่วยบอกทีโทรไปญี่ปุ่นทำไง ต้องกดอะไร ToT จะโทรหานานแล้ว(จนจะลืม..) ปล2. คิดตึ๋งๆ เนะ งวดหน้ากลับมาอย่าลืมหอบอาคานิชิซังมาฝากด้วย แล้วก็ ปล3. จำรองเท้าที่ไปซื้อด้วยกันก่อนเธอไปได้ปะ เมื่อวันก่อนฉันเห็นที่ The Mall ปล4. อยากไปญี่ปุ่นเองจัง แต่หน้าตาแบบนี้เขาจะให้เข้าประเทศมั๊ยเนี่ย T-T เผื่อๆ จะได้ไปหา ปล5. ถ้าส่งไปให้จะได้เข้ามาอ่านเป่าเนี่ย -- --;;;
4/28/2007 Tag : ความลับ(รึเปล่า?) 5 ข้อดีจังที่สองสามวันมานี้อากาศไม่ร้อนเท่าที่ผ่านๆ มา เพราะฝนตกแต่ก็เพราะมันนี่แหละ
ทำให้ถึงกับเครียดเลยทีเดียว เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยเพราะ เมื่อคืนพายุเข้าฝนตกหนักมากเลยเหะ อยู่ดีๆ อะไรมาโดนกระจกห้องนอนไม่รู้ หน้าต่างร้าวเลย T-T ฝนมันก็เข้ามาล่ะซี่ มันสาดเข้ามาโดนเตียง แย่จริงๆ โดน Tag มาให้ทำกระทันหันมาก เล่นเอาซะไม่รู้จะเริ่มยังไงดีเลย เหะๆๆๆ
ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ นึก คิดว่าคงได้ประมาณนี้มั้ง อ่านแบบใจเย็นๆ อย่ามาด่าละกันน๊า 1. ในดวงตาของลูกแกะ คือชื่อของหนังสือการ์ตูนความยาวสองเล่มจบ ที่ไม่ว่าอ่านกี่รอบก็นั่งร้องไห้ทุกรอบ ตอนนั้นที่อ่านอายุแค่ 11 เอง เกือนสิบปีแล้วเหะ เรื่องราวของเด็กผู้หญิงคนนึงที่รู้สึกว่าตัวเอง มีปัญหากับครอบครัว เธอเป็นลูกสาวคนโตเลยเหมือนต้องแบกภาระทุกอย่าง ทั้งชีวิตส่วนตัว การเรียน ความคาดหวังต่างๆ ตกอยู่ที่เธอ ไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่เคยได้รับความรักอย่างที่เด็ก ผู้หญิง ป. 6 ควรจะได้ ตอนที่อ่านน่ะ คิดมากๆ ว่าทำไมมันเหมือนตัวเองแบบนี้ ช่วงนั้นอะไรๆ ดูแย่ไปหมด พอมาเจอการ์ตูนเรื่องนี้เลยเหมือนมีเพื่อนไปเลย นางเอกเหมือนจีซะเหลือเกิน อายุเท่ากัน คิดอะไรเหมือนๆ กัน การกระทำทุกอย่างก็เหมือนกัน เหมือนคนเขียนเขียนขึ้นจากชีวิตเรายังไงอย่างนั้น ทุกวันนี้ก็หยิบมาอ่านเรื่อยๆ กำลังคิดว่าอยากจะเดินไปในทางที่สวยงามแบบตอนจบของเรื่องด้วยเหมือนกัน 2. โลลิค่อน ไม่ว่าจะมีศัพท์อะไรเพิ่มขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่มีคำจำกัดความไหนเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว จีชอบเด็ก แต่ในความหมายที่ว่าชอบอ่านพวกการ์ตูนวายรักเด็กนะ ไม่ได้มีความเป็นนางสาวไทยขนาดรักเด็ก จริงๆ ได้ ไม่ถึงกับไม่ชอบ ถ้าแบบนั้นจะทำตัวไม่ถูก เล่นด้วยไม่ถูกมากกว่า ความรักเด็กเริ่มจากการ ที่ชอบอ่านการ์ตูนที่เคะเด็กมากๆ อย่างหนังสือ D-Pri นี่เป็นที่สุดเลย เมะอาจจะอายุ 28 เคะอายุ 12 นี่คือของโปรด เด็กสุดที่เคยอ่านคือเมะอายุตั้งกะสามสิบแล้ว แต่เคะยังอยู่อนุบาลอยู่เลย ฮ่าๆ มันคงเป็นทางเลือกที่ส่วนตัวให้การยอมรับ มากกว่าที่จะอ่านพวกโอจิค่อน หรือพวกโอตาคุทั้งหลาย กรั๊กๆ อันที่จริงอาจจะไม่ได้ชอบอะไรมากไปกว่าคู่อายุปกติ เพียงแต่ถ้าคิดถึงว่าชอบเป็นพิเศษ ก็คงเป็นประมาณนี้ล่ะ 3. Love Scene สารภาพแบบแอบอายหน่อยๆ เป็นคนชอบอ่านฉาก ฉากในทีนี้หมายถึงฉากรัก ทั้งหวานแหววระดับ A ดูดดื่มแบบระดับ B และถึงขั้นเกินเลยไปไกลในระดับ C แต่ไม่ได้หมายความว่าที่ชอบอ่านเพราะหื่นแต่อย่างใด แต่เพราะมันเป็นฉากที่แสดงถึงความรักมากกว่า คงไม่มีใครที่ปฎิเสธว่าต้องการความรัก จีเองก็เหมือนกัน จียังไม่มีความรักในรูปแบบนั้น จินตนาการเองก็ไม่ออก เลยชอบมากๆ เวลาอ่านฉาก มันจะรู้สึกอิน ไปกับมันยังไงไม่รู้ ท่าประจำเวลาอ่านคือนอนอ่านแล้วซุกหน้ากับหมอน แบบเขินแทนเคะเต็มที่ ถึงแม้จะบอกว่าชอบอ่าน แต่ก็จะอ่านเฉพาะเพียงแค่ช่วงเริ่ม ประมาณเรท R ถ้าเข้าขั้นเรท X แล้วจะข้ามๆ ไป อ่านเฉพาะคำพูดแทน จะไม่ค่อยชอบอ่านฉากที่เน้นแต่ท่วงท่าลีลา แต่จะนิยมฉากที่เน้นอารมณ์มากกว่า มันเป็นการแสดงความรักที่ชัดที่สุด รับรู้ได้ดีที่สุดนี่หน่า 4. ไขว่คว้า บางคนอาจจะกลัวที่มืด กลัวที่แคบ กลัวความสูง แต่สำหรับจี จีกลัวสิ่งที่ไม่อาจไขว่คว้ามาได้ อาจจะสงสัยว่าทุกคนคงกลัวกันทั้งนั้น แต่เวลาจีคิดถึงบางอย่างที่เป็นไปไม่ได้ ในหัวจะจินตนาการถึง ภาพตัวเองที่ยื่นมือไขว่คว้าไปที่สิ่งนั้น และเอื้อมเท่าไหร่มันก็ไม่ถึงซักที มันทำให้เครียด หายใจไม่ออก ความกังวลมันโถมเข้ามา และหลายครั้งที่นั่งร้องไห้ซะเฉยๆ เพราะความคิดแบบนี้ เมื่อปีก่อนช่วงแรกหลังจากที่ อาม่าเสียได้ใหม่ๆ จีนอนร้องไห้ทุกคืน ไม่ได้ร้องในความรู้สึกที่ว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว หรือความเป็นนามธรรม จีจะคิดถึงรูปธรรม แนวว่าจะคิดเพียงว่าตอนนี้ต่อให้อยากได้ยินเสียง จับต้องก็ไม่มีทาง พอคิดแบบนั้นภาพตัวเอง ที่ไขว่คว้ามันลอยมาทำให้รู้สึกแย่ นอนร้องไห้สะอื้นอยู่คนเดียว และมันเป็นผลต่อเนื่องมาถึงเรื่องอื่นๆ อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ความฝัน ความหวัง ความทรงจำ สถานที่ สิ่งของ เหตุการณ์ที่ผ่านเลยไป ทุกวันนี้เวลาอยู่คนเดียวก็เป็น สำหรับจีสิ่งที่เกินเอื้อมมันน่ากลัวมากกว่าแค่การเสียดายหรือเสียใจ 5. คาดหวังกับความรัก เคยมีคนทัก เขาไม่เป็นหมอดู ไม่ได้เป็นจิตแพทย์ อาจจะแค่เป็นคนที่เข้าใจสังเกตุท่าทางของคน เขาพูดว่า "จีเป็นคนที่ขาดความรักไม่ได้" ตอนนั้นเฉยๆ เพราะทุกคนก็ต้องการ แต่ตอนนี้เริ่มคิดว่าเราอาจจะ ต้องการมากกว่าคนอื่นอีกก็ได้ ภายนอกที่เหมือนไม่เรียกร้อง และไม่อยู่ในฐานะที่จะทำตัวงอแงเรียกร้อง เลยเหมือนเป็นจุดเล็กๆ ที่มันยังคั่งค้างในใจ ต้องหาใครซักคนที่มาเติมในส่วนที่ขาดและอยากเป็นคนที่ถูกรัก เพราะฉะนั้นจึงค่อนข้างเชื่อใน Soulmate ไม่ถึงกับตามหาแต่ก็รอคอย และคิดว่าซักวันคงได้พบ และเพราะคาดหวังกับสิ่งเหล่านี้ เลยมักจะมองผู้ชายที่อายุมากกว่า ทำให้ดูเหมือนว่านิยมเด็ก และชอบคนแก่ แต่เพราะคนที่มีอายุมากกว่ามีบุคลิกที่สามารถดูแลและปกป้องเราได้ นอกจากความรักแล้วจียังต้องการการปกป้อง ความปลอดภัยด้วย และที่สำคัญเวลามีคนเล่าว่าเบื่อที่มีคนตามเฝ้า ตามกันท่า หึงหวง จีจะรู้สึกว่าถ้าเป็นจีคงรู้สึกดีแน่ๆ เพราะจีรักที่จะถูกผูกมัด ในทางกลับกันเขาต้องเป็นเช่นนั้นให้จีได้ด้วย จบ Tag ฮ่าๆๆ คิดนานว่าจะใส่อะไรดี ค่อยๆ คลานทีละข้อๆ
พอทำเรื่องนี้เสร็จแล้วติดลม พรุ่งนี้จะขอ Tag คนอื่นๆ บ้าง ในหัวข้อการ Tag เปิดกระเป๋า เคยเห็นเขาเล่นกันที่ Pantip คล้ายๆ การรีวิวของในกระเป๋าเรา ณ ปัจจุบัน ว่ามีอะไรบ้าง โดยถ่ายรูปและอธิบาย น่าสนุกจัง จะทำบ้างน๊า อิอิ รอทำกันด้วยล่ะ 4/24/2007 Music VDOเนื่องจากเป็นเด็กมีจินตนาการ เกิดมาเลยชอบนั่งคิด MV บ่อยครั้ง
ไล่ตั้งแต่นั่งงอนให้คุณคีตามมาง้อ ไปจนถึงพี่มาร์คมาสารภาพรักก็เคยจิ้นมาแล้ว แต่ตอนนี้ภาพ MV สะท้านโลกันต์ในหัวมันดูโล่งๆ ชอบกล แต่กลับมี MV ม้ามืดแซงทางโค้งมาแทน "หญิงสาวผมยาวในชุดนอนกระโปรงยืนอยู่บนชั้นบนสุดของตึก
เธอหันมองคนรู้จักที่ถูกตำรวจกันไว้ทางด้านหลังด้วยรอยยิ้มจริงใจ เป็นครั้งสุดท้ายและเธอคนนั้น.. ก็ทิ้งตัวลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า" ฉากต่อมาเป็นเหตุการณ์หลังจากนั้นไม่นาน
"ฉากบุคคลในครอบครัวเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของเธอ
ปากก็พร่ำแต่จะแก้ตัวกับสิ่งที่เคยทำไม่ดีไว้กับหญิงสาว.. แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว" เฮ้อ ทำไมช่างเป็น MV ที่สุดยอดแบบนี้น๊า~
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Invite as friend